1966 begon het op een buitenveldje.
Een ontmoeting van twee heren uit Den Helder, toen al een basketbalbolwerk van Nederland, leidde tot de oprichting van The Hurricanes.
Een bijzondere naam kun je nu wel vaststellen. Vele verenigingen in Nederland hebben niet zo'n exclusieve naam. Maar ja, de twee heren waren vooruitziend.
De club die zij hebben verwekt is ook een bijzondere geworden: een van de grootste basketbalclubs van Nederland.
Vele ups en downs heb ik meegemaakt.
Allereerst de vreugde over de promotie van Dames 1 naar de eerste divisie en, nog last van de kater van het feestvieren, de domper van het terugdraaien van deze promotie door de bond om administratieve redenen.
Vreugde was er ook toen eenmaal alle standaardteams, voor zover klasses beschikbaar waren, in de rayoncompetitie mochten uitkomen.
Vreugde over de oprichting van de rolstoelafdeling, met als hoogtepunt de nationale bekerfinale, waar vele Hurrikaners met twee touringcars zelfs naar Aalsmeer voor meegingen.
Verdriet om een man die veel te vroeg uit ons midden werd weggerukt.
Vreugde om de groei van de vereniging, verdriet om de mentaliteit in het heden, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Naast de bekerfinale van de rollers reken ik zeker als hoogtepunt het bereiken van de halve finale door Dames 1 in 1990, met twee wedstrijden tegen eredivisionist Grasshoppers.
En wat te denken van de achtste finale van Heren 1 met de wedstrijd tegen eredivisionist Canadians. Zeshonderd toeschouwers in Den Oert: een bewijs dat basketbal leeft in Spijkenisse en omgeving.
Vele talenten heeft The Hurricanes in die 25 jaar voortgebracht. Spelers en speelsters die op hoog niveau, ja zelfs in het nationale team, gespeeld hebben, ontsproten uit dat "provincie-cluppie" The Hurricanes. Maar wel een club met potentieel.
Let maar op: er zullen er meer uit Spijkenisse op hoger niveau gaan spelen. Talenten zat, dus blijven hopen, maar vooral werken aan een topclub in Spijkenisse, die The Hurricanes heet.